Baharım ben

En güzel mevsimde

Evrenin içinde bir insanım

Benim adım yaşam

Benim adım özgürlük

Benim adım kadın

Benim adım erkek

Benim adım çocuk

Benim adım yaşını almış bir çınar

Benim adım yoldaş

Benim adım arkadaş

Dört mevsime kucak açarım ben

Toprak, ağaç, bitki ve bütün canlılara ruh verenim

Reyhan gibi kokarım ben

Umut ve inanç doluyum ben

Gecenin karanlığında yürüyen ışık gibiyim ben

Kavgada kahraman bir savaşçıyım ben

Her şeyden bir parçayım ben

Son düşün, son günün umuduyum ben

Ölümün bir gün mutlak geleceğini bilerek büyüyenim ben

Her sokak benim ülkem

Ben varım Surların duvarlarında

Ben varım tarihin koynunda…

Evet, insan yaşanmışlarla bir şiir gibidir. O yüzden bir şiirle anlatmak istedim varlığımızın felsefik anlamını. İnsan ilk doğduğu anda ve nefesini verdiği son ana kadar kendisiyle ilgili bir tarih, bir hafıza oluşturur.

Önce bebek olan insan, sonra bir çocuk, genç ve yaşlı bir kadın ve ya da bir erkek olur. Yaşlandıkça bir çınara dönüşen insan, toprağın kokusunu ala ala büyüyen muhteşem bir varlıktır. Esasında kendi özünde çok masumdur. Büyüdükçe kendi kişiliğinde oluşturduğu güzel ve çirkin şeylerin hepsi ise birer alışkanlıktır. Alışkanlıklar ise birer tercihtir.

Dikkat!

Yorum yapabilmek için üye girşi yapmanız gerekmektedir. Üye değilseniz hemen üye olun.

Üye Girişi Üye Ol