Devrim AKÇAKAYA yazdı
İnsan, kendisine iyi gelen şeylere alışmaya meyillidir. Bir sesin günün herhangi bir anında duyulmasına, birkaç kelimenin içini hafifletmesine, bazen hiçbir şey yapmadan yalnızca orada olduğunu bilmeye... Bir süre sonra bunlar bir beklentiden çıkar, hayatın doğal akışına karışır. Artık varlıkları şaşırtmaz bizi; çünkü onların hep orada olabileceğine inanmaya başlamışızdır.
Ta ki yokluklarıyla karşılaşana kadar.
İşte o zaman anlarız ki alışmak, sandığımız kadar masum bir şey değilmiş. İnsan, birinin varlığına alışırken onun yokluğuna da hazırlıklı olmalı mıydı, bilmiyorum. Fakat bir gün kendinizi, gelmeyeceğini düşündüğünüz birinden gelecek küçücük bir işareti beklerken buluyorsanız, bir şeylerin değiştiği kesindir.
Daha da tuhafı, bir zamanlar eksikliğini hissettiğiniz insan yeniden karşınıza çıktığında yaşanır. İçinizde tarifsiz bir sevinç belirir ama bu kez ona eskisi gibi teslim olamazsınız. Çünkü hatırlarsınız. Bir zamanlar ne kadar iyi hissettirdiğini hatırladığınız kadar, yokluğunda kendinizi nasıl hissettiğinizi de hatırlarsınız. Bir yanınız yeniden başlamak, hiçbir şey yaşanmamış gibi o tanıdık sıcaklığa dönmek ister. Diğer yanınız ise aynı kapının önünde ikinci kez beklemekten korkar.
İnsanın kendisiyle çelişmesi belki de tam olarak budur: En çok istediği şeye, bir daha incinmemek için mesafeli durmak.
Peki, ya diğer taraftakiler? Onları yalnızca gelip gitmekle suçlamak ne kadar doğru? Belki onlar da kendi içlerinde bir yere varamamışlardır. Bir insanın hayatında bulunmanın ne anlama geldiğini, kalmanın mı yoksa uzaklaşmanın mı daha doğru olduğunu kestiremiyorlardır. Belki kalmak istiyor ama kalmaya hakları olup olmadığını sorguluyorlardır. Belki gitmeleri gerektiğini düşünüyor, fakat bir türlü vazgeçemiyorlardır. Hatta belki de varlıklarının bir başkasında nasıl bir karşılık bulduğundan habersizdirler.
İnsan bazen kendi kararsızlığının içinde o kadar kaybolur ki karşısındakinin de bir kalbi olduğunu unutur. Oysa birinin hayatında bulunmak, yalnızca canınız istediğinde kapısını çalabileceğiniz bir yer edinmek değildir. Bir insanın hayatına dokunuyorsanız, orada bıraktığınız izlerin de bir sorumluluğu vardır.Elbette kimseye kalmak zorunda olduğu bir hayatı dayatamayız. Herkesin gitmek için kendince sebepleri olabilir. Fakat gitmekle kalmak arasında bıraktığımız insanlar, bizim çözemediğimiz meselelerin sessiz tanıkları olmak zorunda değiller. Bir insanın ne zaman yanında olacağımızı bilememesi, belki de ona verebileceğimiz en yorucu belirsizliktir.
Bazen düşünüyorum da, insanlardan gerçekten çok şey mi bekliyoruz? Her an yanımızda olmalarını, her çağrımıza cevap vermelerini ya da hayatlarının merkezinde bulunmayı mı istiyoruz? Belki de hayır. Belki yalnızca bir insanın hayatımızdaki yerinden emin olmak istiyoruz. Bir gün varlığına güvenip ertesi gün o güveni sorgulamak zorunda kalmamak...
Çünkü insan, birinin hayatında bulunup bulunmadığını anlamak için sürekli işaret aramamalı. Varlık bu kadar karmaşık, yokluk bu kadar açıklamasız olmamalı. Belki bazı insanlar kalmakla gitmek arasında sıkışıp kalmıştır. Belki kendileri de hangi tarafta durmaları gerektiğini bilmiyorlardır. Fakat unutmamalılar ki bir başkasının hayatında bıraktığımız belirsizlik, bizim içimizde yaşadığımız kararsızlıktan çok daha ağır hissedilebilir. Sonuçta insan, birinin hayatında yalnızca güzel hissettirdiği anlarda değil, o güzel hislerin ardından gelen sessizlikte de hatırlanır.
Ve belki de asıl mesele, bir insanın hayatında ne kadar yer kapladığımız değil; orada bulunup bulunmadığımızı ona neden hâlâ düşündürdüğümüzdür.

