Mehmet Rumet SOYLU yazdı
Ne acıdır ki bu ülkede artık iş cinayetleri karşısında şaşırmıyoruz. Çünkü benzer acıları defalarca yaşadık. Her defasında aynı görüntüler, aynı gözyaşları, aynı açıklamalar… Sonra birkaç gün geçiyor, hayat kendi akışına dönüyor. Ta ki başka bir fabrikanın kapısından, başka bir maden ocağından, başka bir şantiyeden yeni bir ölüm haberi gelene kadar…
Oysa o işçilerin her birinin ayrı bir hikâyesi vardı.
Kimi yıllardır iş aradıktan sonra bulduğu işin sevincini yaşıyordu. Kimi evine götüreceği ekmeğin, ödeyeceği borcun, çocuklarının ihtiyaçlarını karşılayabilecek olmanın huzurunu taşıyordu. Kimi de nihayet biraz olsun rahat bir nefes alabileceğini düşünüyordu.
Hepsinin ortak bir hayali vardı: Yaşamak, çalışmak ve sevdiklerine sağ salim dönebilmek…Ama olmadı.
İşsizliğin bir katil gibi kol gezdiği, hayat pahalılığının insanların boğazına sarıldığı bir ülkede, insanlar iş bulabilmek için her türlü zorluğa göğüs geriyor. Bir işe sahip olmanın kıymetini, işsiz kalanlar çok iyi biliyor. Ne var ki bu çaresizlik, insan hayatını hiçe sayanların elinde bir fırsata dönüşmemeli. Birilerinin daha fazla kazanma hırsı, birilerinin hayattan koparılmasına neden olmamalı.
İş güvenliği tedbirlerini maliyet olarak gören, birkaç kuruş daha fazla kazanabilmek uğruna gerekli önlemleri almayan zihniyetin bedelini neden hep emekçiler ödüyor? Neden ihmallerin faturası, alın terinden başka sermayesi olmayan insanların hayatıyla kesiliyor?
Elbette kadere iman ederiz. Ancak ihmali kader diye açıklayamayız. Alınmayan bir güvenlik önlemini, yapılmayan bir denetimi, görmezden gelinen bir tehlikeyi Allah'ın takdiri diyerek geçiştiremeyiz.
Çünkü insan hayatını korumak da bir sorumluluktur. Hem işverenin hem de bu işyerlerini denetlemekle görevli olanların sorumluluğu…
Bazen küçücük bir önlem, koca bir faciayı önleyebilir. Bir kontrol, bir uyarı, zamanında yapılmış bir müdahale onlarca insanın hayatını kurtarabilir. Üstelik alınacak tedbirler yalnızca insan hayatını değil, doğayı ve çevreyi de korur.
Ama gelin görün ki bir türlü doymuyor insanın gözü!
Kasalar doluyor, servetler büyüyor, kazançlar katlanıyor. Fakat göz de gönül de doymuyor. Birkaç kuruş daha fazla kazanma hırsı, insan hayatının önüne geçiyor.
Sonra bir patlama, bir yangın, bir göçük…
Ve yine evlere ateş düşüyor.
Ardından bildik açıklamalar geliyor. Başsağlığı mesajları, taziye ziyaretleri, birkaç gün süren tartışmalar…
Sonra?
Bir Fatiha, üç Kulhuvallah…
Ve sanki her şey olup bitmiş gibi hayat devam ediyor.
Hayır efendiler, hiçbir şey bitmiş değil!
O evlerde artık bir sandalye boş kalacak. Sofralarda bir tabak eksilecek. Çocuklar babalarının yolunu gözlemeyecek belki ama babasızlığın ne demek olduğunu ömürleri boyunca taşıyacaklar. Eşler, sevdiklerinin sesini bir daha duyamayacak. Anneler, evlatlarının mezarına sarılarak yaşayacak.
Bizler birkaç gün sonra başka gündemlere geçeceksiniz ama o insanların acısı hiç dinmeyecek.
Türkiye, ne yazık ki iş cinayetlerinin sıradanlaştığı bir ülke görüntüsü veriyor. Neredeyse her gün bir işyerinden ölüm haberi alıyoruz. Her defasında aynı soruyu soruyoruz: Bu ölümler gerçekten önlenemez miydi?
Asıl cevaplanması gereken soru da budur.
Çünkü mesele yalnızca bir iş kazası değildir. Mesele, insan hayatına ne kadar değer verdiğimizdir. Mesele, emeğe, alın terine ve insan onuruna nasıl baktığımızdır. Mesele, denetim görevini yerine getirmeyenlerin ve sorumluluktan kaçanların hesap verip vermeyeceğidir.
İşçinin canı, patronun kâr hesabından daha mı değersiz?
Bir insanın eve sağ salim dönebilmesi lüks müdür?
Yeter artık!
Efendiler, Allah'tan korkun, kuldan utanın!
İnsan hayatını birkaç kuruşluk maliyet hesabına sığdırmayın. İşçinin canını, kazancınızdan eksilecek bir rakam olarak görmeyin. Denetlemekle yükümlü olduğunuz yerlerde gözünüzü kapatmayın, sorumluluğunuzu başkasının üzerine atmayın.
Çünkü her iş cinayetinin ardından yalnızca insanlar ölmüyor; ailelerin hayalleri, çocukların geleceği ve umutları da toprağa gömülüyor. Unutmayın, bir Fatiha ile vicdanlar temizlenmez. Bir taziye mesajıyla sorumluluk ortadan kalkmaz. Alınmayan önlemlerin, yapılmayan denetimlerin hesabı verilmeden bu acılar dinmez. İnsan yaşatmak, kazanmaktan daha değerlidir.
Ve hiçbir servet, bir insanın hayatından daha kıymetli değildir.
