Hırsız kitapçı dükkanını soymaz, çünkü orada soyulacak birşey yoktur da ondan. Ayrıca hırsızın kitapla muhabbeti olsaydı zaten hırsız olmazdı...
Çevresindeki dükkanların defalarca hırsızlar tarafından soyulduğunu ama kendi işyerine yönelinmediğini gören "Kitapçı" birgün işinin gücünün “hırsızlık” olduğunu bildiği birine samimi duygularla sormuş.
"Sizce farklı işlerle ilgili olan komşularımın dükkanları defalarca soyulmasına rağmen, benim işyerim neden soyulmadı!"
İşi hırsızlık olanın yanıtı ironiktir!
"Hiçbir hırsız kitapçı dükkanını soymaz, çünkü orada soyulacak birşey yoktur da ondan. Ayrıca hırsızın kitapla muhabbeti olsaydı zaten hırsız olmazdı..."
Bu belki de bir mesel. Ama aslında işin hayata dokunan sahici bir tarafı da var. Okumak ya da okumamak! Ya da bir başka tarifle “olmak ya da olmamak, işte bütün mesele” demiş ya bilge kişi.
Doğrusu şu son “fon vurgunu” ve sonrasındaki basına ve yargıya kısmen yansıyanları okuyunca ve işin içine hayli okumuş-yazmışların girmiş olduğunu görünce! Doğrusu düşünmeden edemedim.
Foncuları, hem de okumuş olanları görünce bu hırsızlık ve hırsızları da kategorize etmek gerektiğini düşündüm. Doğrusu da elbette bu.
Bir yanda amiyane tabiriyle “Deveyi havuduyle yiyip” götürenler! Diğer yanda ise küçük hırsızlıkla gündelik hayata müdahil olanlar.
Ama bu çalma-çırpma işini o denli ustaca yapanlar var ki, her defasında şaşırmamak elde değil! Babadan, dededen, aileden kaldı diyenler! Düğünden, dernekten, sünnetten kaldı ve değerlendirdik diyenler.
Ve ne acıdır ki; “işin iyi” bilindiğini marifet sayan ve savunulan garabetin zihinsel algıya dönüşmesi tehlikesinin bertarafı o denli zor ki!!!
